گروه دماهی

گروه شاهین انقلاب اسلامی، که مطبوعات هم‌زمان آن را «گروه شاهین» و «دادگاه شاهین انقلاب» نیز نامیده‌اند و در منابع متأخر با نام گروه ضربت شاهین انقلاب اسلامی از آن یاد شده است، گروهی ناشناس بود که در دی و بهمن ۱۳۵۸، در نخستین ماه‌های پس از انقلاب ۱۳۵۷، مسئولیت کشتن چند زن و مرد را در تهران بر عهده گرفت. این گروه قربانیان خود را به پخش مواد مخدر و تن‌فروشی متهم می‌کرد و مدعی بود که آنان را در دادگاهی به همین نام محاکمه و به اعدام محکوم کرده است. خانواده‌های کشته‌شدگان این اتهام‌ها را رد کردند. هیچ‌گاه هویت اعضای گروه آشکار نشد و کسی بابت این قتل‌ها محاکمه نشد. تا ۲۴ دی ۱۳۵۸ شمار قربانیان گروه به هفت تن رسیده بود. بنا بر گزارش کیهان از زبان خواهر دو تن از کشته‌شدگان، مهاجمان با لباس و کارت پاسداران کمیته به سراغ قربانیان می‌رفتند و آنان را «به بهانهٔ جلب به کمیته» با خود می‌بردند و افزون بر قتل، اموالشان را نیز می‌بردند. محمدرضا مهدوی کنی، سرپرست کمیته‌های انقلاب اسلامی، کار گروه را «شدیداً محکوم» خواند و به پاسداران همهٔ کمیته‌ها دستور شناسایی و دستگیری اعضای آن را داد. مقامی که کیهان نامش را نیاورده بود، اعضای گروه را «عده‌ای از سارقین و جنایتکاران سابقه‌دار» خواند که زیر پوشش نام انقلاب قربانیان خود را غارت می‌کنند. در اردیبهشت ۱۳۵۹، علی قدوسی، دادستان کل انقلاب، در پاسخ به پرسشی دربارهٔ شایعهٔ عضویت هفت تن از پاسداران دایرهٔ مبارزه با منکرات در این گروه، گفت که «صلاح نیست فعلاً حرفی زده شود». ترور سید جواد ذبیحی، مناجات‌خوان سرشناس رادیو، در تیر ۱۳۵۹ در شماری از منابع فارسی‌زبان از دههٔ ۱۳۹۰ به بعد به گروه شاهین نسبت داده شده است؛ اما بنیاد عبدالرحمن برومند، بی‌بی‌سی فارسی و گزارش‌های مطبوعات در همان روزها آن را کار گروه دیگری به نام «گروه توحیدی پیام مستضعف» می‌دانند.