پوبون

رَپِ فارسی به گونه‌ای از ژانر موسیقی به نام رَپ گفته می‌شود که به زبان فارسی خوانده می‌شود. این سبک موسیقی اگرچه بیشتر از سبک رپ در آمریکا تأثیر گرفته، اما همهٔ ویژگی‌های آن را ندارد و همچنین برخی از ویژگی‌های آن نیز در رپ آمریکایی یافت نمی‌شود. رپ فارسی در اواخر دههٔ ۱۳۷۰ خورشیدی در ایران شکل گرفت و خواننده‌های پرشماری به‌طور زیرزمینی و غیرمجاز در این سبک فعالیت کرده‌اند و این فعالیت تابه‌امروز ادامه‌دار است. در ایران، خوانندگان رپ از این ابزار برای اعتراض به مشکلات اجتماعی، سیاسی، فرهنگی خود بهره می‌برند؛ اگرچه هنرمندان با اهداف گوناگونی، در چنین قالبی شعر می‌نویسند. این زیرسبک از موسیقی این فرم با به‌کارگیری تکنیک‌های غربی و بهره‌گیری از منابع بومی موجود پدید آمده، موضوعی که که در ایران گاه به سوی موسیقی عامه‌پسند گرایش یافته است؛ به‌گونه‌ای که امروزه میان جوانان ایرانی رواج دارد و مطابق برخی از ادعاها، در ایران حتی به عنوان یک موسیقی دلنشین توسط مردم تأیید می‌شود. بیشتر خوانندگان رپ فارسی مجبور به مهاجرت شده‌اند و با خط مشی نظام جمهوری اسلامی مخالف هستند. موسیقی رپ فارسی به‌طور کلی به دو دسته تقسیم می‌شود: دستهٔ اول: رپرهای مین‌استریم که اغلب از موضوعاتی مانند زندگی و افکار خود، خوش‌گذرانی، عشق و مسائل روزمره و عادی ترانه‌هایی نوشته و تولید می‌کنند. ترانه‌هایی که گاه زندگی‌ای آزاد و دور از قوانین را ترویج می‌دهند. دستهٔ دوم: رپرهای زیرزمینی که از نظر آرایه و قافیه‌ها، پیچیده‌تر از مین‌استریم‌ها عمل می‌کنند و معمولاً از خوانندگان مین استریم معترض‌تر نیز هستند؛ اما جنبهٔ سیاسی‌اجتماعی، ویژگی مطلق و اصلی این سبک نیست و هر موضوعی که مربوط به اعتراض باشد، الزاماً زیرزمینی نیست؛ چراکه بسیاری از تکنیک‌های رایج نوشتاری در آثار برخی از رپرهای اعتراضی دیده نمی‌شود و آن‌ها در کنار کارهای‌شان به خوانندگی راک و پاپ و سبک‌های مین‌استریم دیگری می‌پردازند.